Terapia integracji sensorycznej

Czym jest integracja sensoryczna?

Integracja sensoryczna to proces, podczas którego układ nerwowy człowieka rozpoznaje, segreguje, interpretuje wrażenia odbierane za pośrednictwem zmysłów oraz integruje je z nabytymi już doświadczeniami. Prawidłowy jego przebieg warunkuje adekwatne reakcje człowieka na bodźce płynące z otoczenia.

Dla kogo?

Metoda Integracji Sensorycznej skierowana jest do dzieci:

  • przejawiających trudności w nauce szkolnej (trudności z czytaniem, pisaniem, koncentracją uwagi);
  • osiągających z opóźnieniem kolejne stadia rozwoju ruchowego;
  • z zaburzeniami komunikacji językowej;
  • z nadpobudliwością psychoruchową;
  • z zaburzeniami uwagi;
  • z obniżonym poziomem rozwoju intelektualnego;
  • z całościowymi zaburzeniami rozwoju;
  • z mózgowym porażeniem dziecięcym;
  • z Zespołem Downa
  • z innymi trudnościami, jeśli specjalista zdecyduje o kwalifikacji do terapii.

 

Na czym polega terapia?

Terapia integracji sensorycznej polega na ukierunkowanej aktywności ruchowej odbieranej przez dziecko jako atrakcyjna zabawa. Podczas zajęć terapeuta w kontrolowany sposób dostarcza muokreśloną ilość wrażeń zmysłowych, a tym samym stymuluje i usprawnia funkcjonowanie jego układu nerwowego. Dziecko wykonuje szereg rozmaitych ćwiczeń z wykorzystaniem specjalistycznego sprzętu, zarówno podwieszanego, jak i naziemnego.
W ich trakcie angażuje niemal wszystkie partie mięśni oraz oddziałuje na poszczególne układy: przedsionkowy, proprioceptywny, wzrokowy, słuchowyczy dotykowy. Podczas zajęć wykorzystuje się takie sprzęty, jak huśtawki, trampolinę, deskorolkę, platformy, hamaki, a także inne pomoce służące różnorakiej stymulacji sensorycznej.  Forma prowadzonych zajęć sprzyja ponadto poprawie samooceny dziecka oraz rozwijaniu jego kreatywności.

Jakie symptomy powinny skłonić rodzica do wizyty u specjalisty?

Zaburzenia procesów przetwarzania bodźców sensorycznych mogą być zauważalne już
w okresie niemowlęcym, zwykle jednak rozpoznaje się je w wieku przedszkolnym lub wczesnoszkolnym.

Jeśli zauważa się u dziecka kilka objawów z poniższej listy lub pojedyncze, lecz bardzo wyraźne, o dużym nasileniu, warto rozważyć wizytę u certyfikowanego terapeuty SI, który po przeprowadzeniu specjalistycznej diagnozy ustali, czy przyczyną niepokojących zachowań są zaburzenia w zakresie procesów przetwarzania bodźców sensorycznych.

  • płaczliwość, trudności z wyciszeniem się;
  • kłopoty z zasypianiem lub wielokrotnie budzenie się w nocy;
  • unikanie przytulania z najbliższymi;
  • awersja do czynności higieniczno – pielęgnacyjnych tj. obcinanie włosów, paznokci, mycie twarzy, zębów, czesanie;
  • niechęć do noszenia niektórych ubrań;
  • unikanie aktywności związanych z brudzeniem się, lepieniem;
  • wybiórczość w zakresie przyjmowanych pokarmów;
  • przesadne reagowanie na niewielki ból lub niezwracanie uwagi na drobne skaleczenia;
  • nadaktywność, bycie w ciągłym ruchu;
  • niechęć do nowych zadań ruchowych lub trudności z ich uczeniem się (jazda na rowerze, łapanie piłki etc.);
  • lęk przed upadkiem, niewielką wysokością lub oderwaniem stóp od podłoża np. podczas wchodzenia po schodach;
  • trudności z nabywaniem podstawowych umiejętnosci szkolnych tj. czytania, pisania, liczenia;
  • zatykanie uszu w hałaśliwych miejscach;
  • mylenie prawej i lewej strony w obrębie własnego ciała, a także w otaczającej przestrzeni;
  • zachowania agresywne, impulsywność, reagowanie krzykiem lub płaczem,
  • trudności ze skupianiem uwagi na wykonywanym zadaniu;
  • trudności z utrzymaniem aktywnej postawy podczas pracy przy stoliku: podpieranie głowy, kładzenie się na blacie, częste zmienianie pozycji;
  • niezgrabność ruchów, niezdarność i częste przewracanie się;
  • preferowanie siedzącego trybu życia;
  • reagowanie na polecenia dopiero po ich wielokrotnym powtórzeniu przez opiekuna;
  • trudności w zakresie czynności samoobsługowych takich, jak: jedzenie, picie, ubieranie się.

 

Na czym polega diagnoza?

Diagnoza procesów przetwarzania sensorycznego obejmuje od 2 do 3 spotkań trwających po 60 minut. Może ją przeprowadzić wyłącznie certyfikowany terapeuta SI.

Spotkania te obejmują:

  • wywiad z rodzicem;
  • obserwację dziecka w zabawie spontanicznej;
  • przeprowadzenie specjalistycznych testów.

Testy wykorzystywane podczas diagnozy służą szczegółowej ocenie procesów przetwarzania bodźców czuciowych, przedsionkowych oraz takich umiejętności, jak integracja bilateralna, koordynacja wzrokowo – ruchowa, planowanie motoryczne czy orientacja w schemacie własnego ciała i w przestrzeni.

W oparciu o wyniki diagnozy terapeuta opracowuje plan terapii i przygotowuje konkretne zalecenia do pracy z dzieckiem w warunkach domowych.

Po przeprowadzeniu diagnozy warto omówić ją z terapeutą.